ตาข่ายหน้าสถานีกำลังอุ้มน้ำฝนไว้สิ่งสีขาวโผล่ออกมานิดหนึ่งมีเพียงปมที่ยังดำอยู่
รถบัสเที่ยวแรกยังอยู่ตีนเนินแสงน้ำเงินของตู้ขายของสั่นบนผิวน้ำหยดหนึ่งแขวนอยู่ที่ซี่ร่ม
คนใส่รองเท้าขาวกอดหนังสือพิมพ์ไว้ที่อกเดินผ่านไปก่อนแล้วกลับมาใกล้อีกสองก้าวปลายปมถูกดันกลับเข้าไปในตาข่าย
น้ำบนปลายนิ้วถูกเช็ดกับแขนเสื้อไม่มีใครเงยหน้าหน้าต่างรถบัสพร่าไปกับฝน
อีกาบนหลังคาขยับเพียงคอไฟท้ายสีแดงหายไปหลังมุมถนนมุมทั้งสี่ของตาข่ายค่อย ๆ จมลง
เช้าวันต่อมา สิ่งนั้นไม่อยู่แล้วเหลือแต่ตาข่ายที่เก็บน้ำไว้ ต่ำเหมือนเดิมต่างจากทุกวันฉันเดินเข้าไปใกล้ขึ้นสองก้าว