เกี่ยวกับ 木陰
木陰 คือโปรเจกต์ดนตรีที่ฟังการเคลื่อนไหวเล็กที่สุดในชีวิตประจำวัน ใน 『二歩』 ฝน แสงเช้าเย็น และสิ่งของธรรมดากลายเป็นอัลบั้มว่าด้วยการเว้นที่ให้กันโดยไม่เรียกร้องสายตา
อัลบั้มใหม่ · 二歩
木陰二歩
『二歩』 คืออัลบั้มภาษาญี่ปุ่นที่เล่าไมตรีเล็ก ๆ ในสายฝนผ่านสิบสองฉาก: หน้าสถานี ร้านสะดวกซื้อ อาคารพักอาศัย รถบัส และห้องสมุด คนที่ไม่เงยหน้าขึ้นกลับทิ้งไว้เพียงสองก้าวที่แทบมองไม่เห็น
12เพลง
2026-07-06เผยแพร่
13ภาษา
อัลบั้ม
二歩 / Niho
เสียงร้องใส จังหวะน้อย และพื้นที่ว่างมากมาย ดนตรีไม่เล่าเหตุการณ์ใหญ่ แต่จ้องมองพื้นเปียก ขอบม้านั่ง และการขยับเล็ก ๆ ที่ยังค้างอยู่
ภาพยนตร์สั้นในสายฝน
แต่ละเพลงเปิดฉากเล็ก ๆ ในวันฝนตกวันเดียวกัน ภาพยนตร์สั้นทั้งสิบสองเรื่องขยับโลกไปเท่าที่สองก้าวจะทำได้
เพลงต่อเพลง
แต่ละเพลงเริ่มจากสิ่งของหนึ่งชิ้น สถานที่หนึ่งแห่ง และการเคลื่อนไหวสั้น ๆ เพียงครั้งเดียว
01
02
03
04
05
06
07
08
09
10
11
12
朝の網
หน้าสถานี ใครบางคนขยับเข้าไปสองก้าว แล้วดันปมตาข่ายที่ชุ่มฝนกลับเข้าที่อย่างเงียบ ๆ
ビニール傘
หน้าประตูร้านสะดวกซื้อ ที่วางร่มถูกดันเข้าไปอีกนิด เพื่อให้ใครสักคนเดินผ่านได้
エレベーター前
เช้าในโถงอพาร์ตเมนต์ มีมือหนึ่งกดปุ่มเปิดประตูไว้เบา ๆ ให้เด็กที่ถือร่มเข้าไป
片方だけ
ในรถไฟที่เปียกฝน ของที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวถูกย้ายไปใกล้ประตูอย่างเงียบ ๆ
物干しの布団
ฟูกที่ถูกเก็บเข้ามาก่อนฝนตก วางห่อกระดาษอยู่หน้าประตูห้อง
自販機の青
ก่อนรถเที่ยวแรก กระป๋องอุ่นใบหนึ่งถูกวางไว้ที่ปลายม้านั่ง ใกล้แสงน้ำเงินของตู้ขายของ
右の席
ในรถบัสที่โคลงเคลง ส้นรองเท้าหยุดส้มแมนดารินที่กลิ้งลงพื้นไว้อย่างเบา ๆ
小さな植木
กระถางเล็กที่ลมดันไปทางราว ถูกนิ้วสองนิ้วผลักกลับเข้ามาเพียงนิดเดียว
返す箱
หนังสือที่เอียงอยู่ในกล่องคืนหนังสือ ถูกวางลงบนชั้นเตี้ยอย่างเงียบ ๆ
白い鉢
หน้าร้านทำผมที่ปิดอยู่ น้ำสายเล็ก ๆ ไหลลงสู่ดินแห้งในกระถางสีขาว
雨の椅子
ม้านั่งยาวหน้าสถานี มีเพียงขอบด้านขวาที่ถูกเช็ดด้วยกระดาษอย่างเงียบ ๆ
二歩
สองก้าวของใครคนหนึ่งสร้างที่ว่างเล็ก ๆ ระหว่างพื้นเปียกกับรองเท้าที่แห้ง
เกี่ยวกับภาพสีน้ำ
ภาพสีน้ำของแต่ละเพลงใช้ความนิ่งแบบเมลันโคลีทางเหนือ พื้นที่ล้างสีโปร่งกว้าง และสถาปัตยกรรมในฝน แล้วแปลเป็นสีญี่ปุ่น: คอนกรีตเปียก คราม แสงกระดาษและเสื่อทาทามิ เขียวมอสหม่น สนิม และไฟอุ่นดวงเล็ก